ديدگاه موفق محله گرايی درشهرها

 

💠ديدگاه موفق محله گرايی درشهرها

✔️به دنبال رشد وسیع فیزیکی شهرها و گسترده شدن دامنه مبادلات انسانی موضوع هویت یابی در محله های مسکونی و سازماندهی روابط ساکنین شهری با سکونتگاه های زیستی در شهر، واحد محله شهری به یکی از لوازم ضروری ساماندهی شهر تبدیل شده است

در دهه های اخیر محله، محیط اجتماعی و انسانی آن به ویژه در سطح روابط اجتماعی زمینه را برای برنامه ریزی بهتر بازسازی شهری فراهم کرده است از لحاظ علمی و نظری موضوع محلات شهری به مسئله ای مهم در ادبیات شهری تحول یافته و توجه بسیاری را به خود جلب کرده است
مفهوم اجتماع در این بررسی به واحد کوچک محل در یک شهر نیز اطلاق می شود
مفهوم اجتماع طی دهه ٦٠ تا مدت ها بر اساس مبانی مختلف از حوزه اطلاعات جامعه شناسی حذف شده بود از این تاریخ به بعد این مفهوم تنها در رشته های مورد ارتباط با سیاست های اجتماعی مورد استفاده قرار گرفت در چند دهه اخیر نوعی علاقه فزاینده به احیای مفهوم و واقعیت قابل تحقق اجتماع در بین محققان شهری به ظهور رسیده است

✔️محله واحد اجتماعی درون شهر تعریف می شود که ساکنین آن ممکن است بر حسب خصوصیات ویژه جمعیتی گرد هم آمده باشند موقعیت اقتصادی از قبیل نوع شغل، شرایط عمومی اجتماعی مانند سطح برخورداری و رفاه اقتصادی و نیز تفاوت های فرهنگی و نژادی از جمله خصوصیاتی است که ممکن است محله نشینان را از یکدیگر متمایز کند به علاوه افراد ساکن در یک محل به لحاظ فضای شهری و نوع تلقیات فرهنگی و شهروندی ممکن است در یک محیط مشترک زندگی و آرمان ها و ارزش های مشترکی را مورد هدف قرار دهند محلات شهری، از لحاظ سازمان اجتماعی و نیز کارکرد و فعالیت ساکنین آنها از یکدیگر متمایزند
از جمله عوامل مؤثر در تغییر ساختار محلات شهری طرح ها و برنامه ریزی های کنترل شده شهرها در دوران جدید است که به گونه ای غیر مستقیم سازوکار طبیعی شبکه زندگی و فعالیت محله ای را دگرگون کرده است دگرگونی فوق به دنبال خود تأثیرات فراوانی در شکل گیری ادراک، احساس و رفتار جدید در شهرنشینان همراه داشته است

✔️بر اساس فرایند توسعه برنامه ریزی شهری ایجاد شهر بر طبق تنظیم جغرافیایی جدید و یا دخالت در تقسیم بندی فضایی منجر به تجدید ساختار کالبدی شهرهای مدرن در شکل نواحی منفصل و بی ارتباط شهری شده است در صورتی که محله های سنتی محصول انتخاب طبیعی ساکنین و خانوارها و برخوردار از رشد طبیعی بوده است
به طور کلی، محله های شهری پدیده های بنیادی در نظام تنظیم شهری در گذشته و نیز در حال حاضر در بسیاری از کلان شهرهای جهان از جمله کشور ما تلقی می شوند

با مطالعه سیر پیدایش و توسعه محله های شهری می توان دریافت که محله گزینی در بسیاری از شهرهای بزرگ در سطح کشورهای جهان در ارتباط مستقیم با کارکردهای اقتصادی و اجتماعی موجود در این شهرها قرار دارد

 

لینک مقاله بررسی گرایش به مشارکت ساکنان محله اسلام آباد تهران

N Kia:
مقاله بررسی گرایش به مشارکت ساکنان محله اسلام‌آباد تهران/بهار93
http://www.iranshahrsaz.com/showthread.php?tid=21898&highlight=%D8%A7%D9%85%DB%8C%D8%AF%D9%88%D8%A7%D8%B1%D9%85+%D8%A8%D9%87+%DA%A9%D8%A7%D8%B1+%D8%A8%DB%8C%D8%A7%D8%AF

شهر مدرن

Ali Abedini: ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪﻥ ﻓﻀﺎﯼ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﺍﺯ ﻧﻘﺪﻫﺎﯾﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻧﻈﺮﯾﻪﭘﺮﺩﺍﺯﺍﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺑﻪ ﺁﻥ ﻭﺍﺭﺩ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ . ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﯾﮏ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﯼ ﺍﺳﺖ؛ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﻌﻨﺎ ﮐﻪ ﻧﻮﻋﯽ ﻣﻨﻄﻘﻪﺑﻨﺪﯼ ﻋﻤﻠﮑﺮﺩﯼ ﺩﺭ ﺁﻥ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﺬﯾﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ . ﻧﻤﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩﯼ ﺭﺍ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺩﺭ ﻣﻨﺸﻮﺭ ﺁﺗﻦ ﯾﺎﻗﺖ ﮐﻪ ﭼﻬﺎﺭ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﺳﮑﻮﻧﺖ، ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ، ﺁﻣﺪﻭ ﺷﺪ ﻭ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﺩﺭ ﻧﻈﺮ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﻟﻮﻓﻮﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪﻥﺍﺵ، ﻭﯾﮋﻩ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺟﺪﺍ ﺷﺪﻥ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﺍﺯ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﻭ ﭼﺮﺧﻪ ﺑﺎﻃﻠﯽ ﮐﻪ ﻣﯿﺎﻥ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﻭ ﺯﻣﺎﻥ ﮐﺎﺭ ﺑﻪﻭﺟﻮﺩ ﻣﯽ ﺁﯾﺪ، ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ، ﭼﺮﺍ ﮐﻪ ﻣﻨﺸﺄ ﺭﻭﺯﻣﺮﮔﯽ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎﺳﺖ . ﻭﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻥ ﺍﯾﻦ ﺑﺤﺚ، ﻣﻔﻬﻮﻡ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻬﺮﯼ ﻣﺪﺭﻥ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮐﻨﺪ ﻭ ﺩﺭ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﺍﻣﺮ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺁﻥ ﺭﺍ ﺑﺮ ﺩﻭ ﻗﺴﻢ ﭼﺮﺧﻪ ﺍﯼ ﻭ ﺧﻄﯽ ﻣﯿﺪﺍﻧﺪ . ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭼﺮﺧﻪﺍﯼ ﺭﻭﻧﺪﯼ ﺍﺳﺖ ﺩﺍﯾﺮﻩﻭﺍﺭ ﻣﯿﺎﻥ ﺭﻭﺯ ﻭ ﺷﺐ، ﻣﺮﮒ ﻭ ﺯﻧﺪﮔﯽ،ﺍﺳﺘﺮﺍﺣﺖ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻭ ﮔﺮﺩﺵ ﻓﺼﻞﻫﺎ . ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻄﯽ ﺑﺮ ﻋﮑﺲ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﭼﺮﺧﻪﺍﯼ ﮐﻪ ﺁﻏﺎﺯﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪ ﺩﺍﺭﺩ، ﺭﻭﻧﺪ ﺑﺎﺯﺗﻮﻟﯿﺪ ﭘﺪﯾﺪﻩﺍﯼ ﯾﮑﺴﺎﻥ، ﻫﻤﺴﺎﻥ ﻭ ﺗﻘﺮﯾﺒﺎ ﺩﺭ ﻓﺎﺻﻠﻪﻫﺎﯼ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻢ ﻭ ﺑﯿﺶ ﻣﻨﻈﻢ ﻭ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﻪ ﻫﻢ ﺍﺳﺖ . ﺑﻪ ﺯﻋﻢ ﺍﻭ ﻣﻨﻄﻖ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺩﺭ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﺪﺭﻥ ﺑﺮ ﻣﺒﻨﺎﯼ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺧﻄﯽ ﺑﻮﺩﻩ ﻭ ‏« ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﺷﻮﻧﺪﻩ ﭼﺮﺧﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﭘﻮﺷﺎﻧﺪﻩ ﻭ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﯽﺑﺮﺩ، ﻫﺮﺭﻭﺯ ﯾﮑﻨﻮﺍﺧﺘﯽﺍﺵ ﺭﺍ ﺗﺤﻤﯿﻞ ﻣﯽﮐﻨﺪ ... ﺭﻭﺯﻫﺎ ﯾﮑﯽ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﻣﯽﺁﯾﻨﺪ ﻭ ﺷﺒﯿﻪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﻫﺴﺘﻨﺪ‏» ‏( Lefebvre: 1992: 10 ‏) . ﺍﺯ ﺩﯾﺪﮔﺎﻩ ﻟﻮﻓﻮﺭ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺗﻐﯿﯿﺮ ﺩﺭ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﻧﯿﺰ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺭﯾﺰﯼ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﻮﻟﻔﮥ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﻧﻔﻌﺎﻝ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﻓﺮﻡﻫﺎﯼ ﻣﺘﻤﺎﯾﺰﯼ ﺩﺭ ﺑﺴﺘﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﻧﻬﺎﺩﯾﻨﻪ ﻭ ﻣﺴﺘﺘﺮ ﻣﯽﮐﻨﺪ. ﺭﺍﭘﺎﭘﻮﺭﺕ ﻧﯿﺰ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻨﻈﺮ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻘﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ : ‏«ﺷﻬﺮﻧﺸﯿﻨﺎﻥ ﺑﻪ ﺭﻏﻢ ﮔﺬﺍﺭ ﭘﯿﻮﺳﺘﻪ ﻭ ﻣﺘﮑﺜﺮ ﻭ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥﺷﺎﻥ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻘﺶ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻧﻘﺶ ﺩﯾﮕﺮ ﻭ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻭ ﺁﻥ ﻣﻮﻗﻌﯿﺖ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﻤﯽﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺍﺣﺴﺎﺱ ﺗﮑﺮﺍﺭ ﻭ ﯾﮑﺴﺎﻥﺑﻮﺩﮔﯽ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻣﻮﺵ ﮐﻨﻨﺪ‏» ‏( Rapaport, 1999) [1 ‏] . ﻟﺬﺍ ﺩﺭ ﭼﻨﯿﻦ ﺷﺮﺍﯾﻄﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺗﻤﺎﻣﯽ ﺍﻭﻗﺎﺕ ﺷﻬﺮﻭﻧﺪﺍﻥ ﺑﻪ ﺭﻓﺖ ﻭﺁﻣﺪ ﻣﯿﺎﻥ ﻣﺤﻞ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﻭ ﮐﺎﺭ، ﻭ ﺍﮔﺮ ﻓﺮﺻﺘﯽ ﺑﻪ ﺩﺳﺖ ﺁﻭﺭﺩﻧﺪ ﻓﺮﺍﻏﺘﯽ ﻣﺤﺪﻭﺩ ﻭ ﺳﭙﺲ ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺍﺯ ﺳﺮ ﮔﯿﺮﯼ ﮐﺎﺭ، ﺻﺮﻑ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﮔﯿﺪﻧﺰ ﺑﺮﺍﯼ ﺗﺸﺮﯾﺢ ﺷﯿﻮﮤ ﺗﺎﺛﯿﺮﭘﺬﯾﺮﯼ ﺷﯿﻮﮤ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥﻫﺎ ﺍﺯ ﭘﯿﮑﺮﻩﺑﻨﺪ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ، ﺷﻬﺮ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪﺭﻥ ﻭ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﻣﻘﺎﯾﺴﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ؛ ﺍﺯ ﺩﯾﺪ ﻭﯼ ﺷﻬﺮ ﻣﺪﺭﻥ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺳﺒﺐ ﺗﻨﻮﻉ ﻓﻀﺎﯾﯽ ﻭ ﻫﻢ ﺑﻪ ﺩﻟﯿﻞ ﮔﺴﺴﺖ ﻭ ﺟﺪﺍﯾﯽ ﻓﻀﺎﻫﺎ، ﺍﺯ ﺷﻬﺮ ﭘﯿﺸﺎﻣﺪﺭﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺭﺍ ﺗﺤﺖ ﺗﺎﺛﯿﺮ ﺧﻮﺩ ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﻭﯼ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ : ‏« ﺑﺮﮊﻩ ‏[ 2‏] ﺧﺎﻃﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﯽﺳﺎﺯﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺳﺮﺗﺎﺳﺮ ﺗﺎﺭﯾﺦ ﺑﺸﺮ ﺁﺩﻣﯿﺎﻥ ﺩﺭ ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩﻫﺎﯾﯽ ﺯﯾﺴﺘﻪﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﻧﺴﺒﺘﺎً ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺑﺎ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﺩﺍﺷﺘﻪﺍﻧﺪ . ﭼﻪ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂﻫﺎﯼ ﮐﺎﺭ، ﭼﻪ ﺩﺭ ﺍﯾﺎﻡ ﻓﺮﺍﻏﺖ ﯾﺎ ﺩﺭ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ، ﻓﺮﺩ ﺍﻧﺴﺎﻧﯽ ﻣﻌﻤﻮﻻً ﺩﺭ ﻣﺠﻤﻮﻋﻪﺍﯼ ﺍﺯ ﻣﺤﯿﻂﻫﺎﯼ ﮐﻢﻭ ﺑﯿﺶ ﻣﺸﺎﺑﻪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ - ﻭ ﺍﯾﻦ ﭘﺪﯾﺪﻩﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻓﺮﻫﻨﮓﻫﺎﯼ ﻣﺎﻗﺒﻞ ﻣﺪﺭﻥ ﺑﺎ ﺗﻔﻮﻕ ﻭ ﺭﻭﺍﺝ ﺟﺎﻣﻌﻪﻫﺎﯼ ﻣﺤﻠﯽ ﺍﺳﺘﺤﮑﺎﻡ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﯾﺎﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﺟﺘﻤﺎﻋﯽ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﯾﺪ، ﺑﺮﻋﮑﺲ، ﻫﻢ ﺍﺯ ﺗﻨﻮﻉ ﺑﯿﺸﺘﺮﯼ ﺑﺮﺧﻮﺭ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻭ ﻫﻢ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪﻩﺍﻧﺪ‏» ‏( ﮔﯿﺪﻧﺰ، :1392 122-123 ‏). ﺍﺯ ﻧﻤﻮﻧﻪ ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﻣﺤﺼﻮﻝ ﺷﻬﺮﺳﺎﺯﯼ ﺩﻭﺭﺍﻥ ﻣﺪﺭﻥ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﻭ ﻗﻄﻌﻪ ﻗﻄﻌﻪ ﺷﺪﻥ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻬﺮﯼ ﺭﺍ ﻧﻤﺎﯾﻨﺪﮔﯽ ﻣﯽﮐﻨﻨﺪ، ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩﻫﺎﯼ ﺍﻗﻤﺎﺭﯼ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﻫﺴﺘﻨﺪ؛ ﺷﻬﺮﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﮐﺮﺩ ﺍﺻﻠﯽﺷﺎﻥ ﺳﮑﻮﻧﺖ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖ ﻭ ﮐﺎﺭ ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺁﻥﻫﺎ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ، ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﮐﻼﻧﺸﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻥ ﺁﻥ ﺷﮑﻞ ﮔﺮﻓﺘﻪﺍﻧﺪ، ﻗﺮﺍﺭ ﺩﺍﺭﺩ . ﺳﺎﮐﻨﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﺳﮑﻮﻧﺘﮕﺎﻩﻫﺎ ﻫﺮﺭﻭﺯ ﺍﺯ ﻣﺤﻞ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺧﻮﯾﺶ ﺧﺎﺭﺝ ﺷﺪﻩ، ﻣﺴﺎﻓﺘﯽ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﺳﯿﺪﻥ ﺑﻪ ﻣﺤﻞ ﮐﺎﺭﻭ ﻓﻌﺎﻟﯿﺖﺷﺎﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﯽ ﭘﯿﻤﺎﯾﻨﺪ ﻭ ﺷﺐ ﻫﻤﺎﻥ ﻣﺴﯿﺮ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮔﺮﺩﻧﺪ ﺗﺎ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻭﺯﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺁﻣﺎﺩﻩ ﮐﻨﻨﺪ. ﻟﻮﻓﻮﺭ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﻧﻘﺪ ﺷﻬﺮﺳﺎﺯﯼ ﻣﺪﺭﻥ، ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺍﻗﻤﺎﺭﯼ ﻭ ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻫﯽ ﺭﺍ ﻣﻮﺭﺩ ﺗﻮﺟﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯽﺩﻫﺪ . ﺍﻭ ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ‏« ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﺯﻣﺮﻩ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﻣﺪﺭﻥ ‏» ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺭﻩ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ [»:ﺩﻭﻟﺖ ‏[ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪﯼ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻭﯾﮋﮔﯽ ﻫﺎﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﺁﻥﻫﺎ ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﻗﺎﺑﻞ ﺩﺭﮎ ﺍﺳﺖ: ﺁﻥ ﻫﺎ ﺧﻮﺍﺑﮕﺎﻩ ﻫﺎﯼ ﻋﻤﻮﻣﯽﺍﯼ ﻫﺴﺘﻨﺪ ﮐﻪ ﮐﺎﺭﮔﺮﺍﻥ ﻭ ﮐﺎﺭﮐﻨﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻣﺮﮐﺰ ﺷﻬﺮ ﺍﺧﺮﺍﺝ ﺷﺪﻩ ﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﺁﻥ ﺟﺎ ﺗﺠﺪﯾﺪ ﻧﯿﺮﻭ ﮐﻨﻨﺪ‏» ‏( Lefebvre, 1971:151 ‏) . ﭘﯿﺸﯿﻨﮥ ﺳﺎﺧﺖ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺍﻗﻤﺎﺭﯼ، ﮐﻪ ﺍﺯ ﺁﻥﻫﺎ ﻣﯽﺗﻮﺍﻥ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﭘﯿﺮﺍﻣﻮﻧﯽ ‏[ 4 ‏] ﻧﯿﺰ ﯾﺎﺩ ﮐﺮﺩ، ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﮤ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺻﻨﻌﺘﯽ ﻭ ﺑﻪ ﮐﺸﻮﺭ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺑﺎﺯﻣﯽﮔﺮﺩﺩ . ﺗﺤﻮﻻﺕ ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺣﺎﻣﻞ ﺩﺳﺘﺎﻭﺭﺩﻫﺎ ﻭ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻫﺎﯼ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺑﻮﺩ، ﺍﻣﺎ ﻧﺘﺎﯾﺢ ﻧﺎﮔﻮﺍﺭﯼ ﻧﯿﺰ ﺩﺭ ﭘﯽ ﺩﺍﺷﺖ . ‏« ﯾﮑﯽ ﺍﺯ ﻧﺘﺎﯾﺞ ﻫﻤﮥ ﺍﯾﻦ ﺗﺤﻮﻻﺕ ﻭ ﭘﯿﺸﺮﻓﺖ ﻫﺎ، ﻫﺠﻮ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺭﻭﺳﺘﺎﯾﯽ ﺑﻪ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺷﻠﻮﻏﯽ ﺑﯿﺶ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﺍﺯﮤ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺑﺰﺭﮒ ﺑﻮﺩ، ﻭ ﭼﻮﻥ ﻫﺪﻑ، ﺗﻮﻟﯿﺪ ﻫﺮﭼﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﮔﺸﺖ ﻭ ﮐﻤﯿﺖ ﺟﺎﯼ ﮐﯿﻔﯿﺖ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ، ﺑﺴﯿﺎﺭﯼ ﺍﺯ ﻣﻈﺎﻫﺮ ﺳﺘﻮﺩﮤ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻬﺮﯼ ﺩﺳﺖﺧﻮﺵ ﺑﯽﺍﻋﺘﻨﺎﯾﯽ ﺷﺪ ﻭ ﻣﺴﺎﺋﻞ ﻣﺸﮑﻞ ﺩﺭ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﺑﺮﻭﺯ ﮐﺮﺩ‏» ‏( ﻣﺰﯾﻨﯽ،:1385 219 ‏). ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﮐﻪ ﺍﯾﺪﮤ ﺳﺎﺧﺖ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺍﻗﻤﺎﺭﯼ ﺑﻪ ﺩﻭﺭﻥ ﻟﺌﻮﻧﺎﺭﺩﻭ ﺩﺍﻭﯾﻨﭽﯽ ﺑﺎﺯ ﻣﯽﮔﺮﺩﺩ؛ ‏« ﻟﻮﯾﯿﺲ ﻣﺎﻣﻔﻮﺭﺩ ﮐﻪ ﻗﻮﻝ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﺎﯾﺪ ﻣﻌﺘﺒﺮ ﺩﺍﻧﺴﺖ ﻣﯽﻧﻮﯾﺴﺪ ﮐﻪ ﺣﺘﯽ ﻟﺌﻮﻧﺎﺭﺩﻭ ﺩﺍﻭﯾﻨﭽﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﻊ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﺷﻬﺮﯼ ﻣﯿﻼﻥ Ali Abedini: پیشنهاد ﮐﺮﺩ ﮐﻪ ﺩﻩ ﺷﻬﺮ ﮐﻮﭼﮏ ﻧﻮﺑﻨﯿﺎﺩ ﺑﺮ ﮔﺮﺩِ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﮔﺮﺩﺩ ‏( ﻫﻤﺎﻥ: 221 ‏) . ﺍﻣﺎ ﺑﺎ ﺭﻭﺍﺝ ﻣﺸﮑﻼﺕ ﻧﺎﺷﯽ ﺍﺯ ﺻﻨﻌﺘﯽ ﺷﺪﻥ ﺷﻬﺮﻫﺎ، ﺍﯾﻦ ﻫﺎﻭﺍﺭﺩ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻫﺎﯾﯽ ﺍﺯ ﻣﻌﻀﻼﺕ ﻭ ﺑﺎﺯ ﻭ ﺑﺎﺯﮔﺸﺖ ﺑﻪ ‏«ﮔﺬﺷﺘﮥ ﻃﻼﯾﯽ ‏» ‏( ﻫﻤﺎﻥ ‏) ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﺑﺎﻍﺷﻬﺮﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﺩﺍﺩ . ﺍﻣﺎ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻮﺍﻫﯿﻢ ﺍﺯ ﺍﯾﺪﻩ ﻓﺮﺍﺗﺮ ﺭﻭﯾﻢ ﻭ ﺳﺎﺧﺖ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻧﻮﺑﻨﯿﺎﺩ ﺍﻗﻤﺎﺭﯼ ﺩﺭ ﺍﻧﮕﻠﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﺩﻧﺒﺎﻝ ﮐﻨﯿﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻃﺮﺡ ﺍﺑﺮﮐﺮﺍﻣﺒﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﻟﻨﺪﻥ ‏( ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﺑﺎﺯﺳﺎﺯﯼ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮ ﭘﺲ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎﻧﯽ ﺩﻭﻡ ‏) ﺭﺟﻮﻉ ﮐﻨﯿﻢ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﻃﺮﺡ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﻫﺶ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﺟﻤﻌﯿﺘﯽ ﺷﻬﺮ ﻟﻨﺪﻥ ﺑﯿﺴﺖ ﺷﻬﺮ ﻧﻮﺑﻨﯿﺎﺩ ‏(ﻗﺎﻧﻮﻥ ﺗﺎﺳﯿﺲ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﺟﺪﯾﺪ 1946 ‏) ﭘﯿﺸﻨﻬﺎﺩ ﺷﺪ ﻭ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﺷﻬﺮﯼ ﮐﻪ ﺩﺭ ﻣﯿﺎﻥﺷﺎﻥ ﺗﺄﺳﯿﺲ ﺷﺪ ‏« ﺳﺘﯿﻮﻧﯿﺞ‏» ‏[ 5 ‏] ﺑﻮﺩ . ‏«ﻏﺮﺽ ﺍﺯ ﺗﺎﺳﯿﺲ ﺷﻬﺮﻫﺎﯼ ﻧﻮﺑﻨﯿﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺷﻬﺮﻫﺎ ﮐﺎﻣﻼ ﺩﻭﺭ ﺍﺯ ﻧﻔﻮﺫ ﻟﻨﺪﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺍﺿﺎﻓﯽ ﻟﻨﺪﻥ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﺟﺎ ﺩﻫﺪ، ﺍﺯ ﺗﺮﺍﮐﻢ ﻓﻮﻕﺍﻟﻌﺎﺩﮤ ﺟﻤﻌﯿﺖ ﺁﻥ ﺑﮑﺎﻫﺪ ﻭ ﻫﺮ ﺷﻬﺮ ﺩﺭ ﺧﻮﺩ ﻣﺴﺘﻘﻞ ﺑﺎﺷﺪ‏» ‏( ﻫﻤﺎﻥ : 242 ‏). ﻣﻨﺎﺑﻊ : 1 -Lefebvre, Henry (1968), Everyday Life in the Modern World, translated by Sacha Rabinovitch, Allen Lane The Penguin Press, 1971. 2 - Lefebvre, Henry (1992), Rhytmanalysis (Space, Time and Everyday Life), translated by Stuart Elden & Gerald Moore, Continuum, 2004 ۳- ﺣﺴﺎﻣﯿﺎﻥ، ﻓﺮﺥ؛ ﺍﻋﺘﻤﺎﺩ ﮔﯿﺘﯽ؛ ﺣﺎﺋﺮﯼ، ﻣﺤﻤﺪﺭﺿﺎ ‏( 1388 ‏) ، ﺷﻬﺮﻧﺸﯿﻨﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ، ﻧﺸﺮ ﺁﮔﺎﻩ، ﭼﺎﭖ ﻫﻔﺘﻢ ۴- ﻓﮑﻮﻫﯽ، ﻧﺎﺻﺮ ‏( 1390 ‏) ، ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺷﻨﺎﺳﯽ ﺷﻬﺮﯼ، ﻧﺸﺮ ﻧﯽ ۵- ﮔﯿﺪﻧﺰ، ﺁﻧﺘﻮﻧﯽ ‏( 1392 ‏) ، ﺗﺠﺪﺩ ﻭ ﺗﺸﺨﺺ: ﺟﺎﻣﻌﻪ ﻭ ﻫﻮﯾﺖ ﺷﺨﺼﯽ ﺩﺭ ﻋﺼﺮ ﺟﺪﯾﺪ، ﺗﺮﺟﻤﻪ ﻧﺎﺻﺮ ﻣﻮﻓﻘﯿﺎﻥ، ﻧﺸﺮ ﻧﯽ، ﭼﺎﭖ ﻫﺸﺘﻢ ۶- ﻣﺪﻧﯽﭘﻮﺭ، ﻋﻠﯽ ‏( 1381 ‏)، ﺗﻬﺮﺍﻥ ﻇﻬﻮﺭ ﯾﮏ ﮐﻼﻧﺸﻬﺮ، ﺗﺮﺟﻤﮥ ﺣﻤﯿﺪ ﺯﺭﺁﺯﻭﻧﺪ، ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺷﺮﮐﺖ ﭘﺮﺩﺍﺯﺵ ﻭ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﺭﯾﺰﯼ ﺷﻬﺮﯼ ۷- ﻣﺰﯾﻨﯽ، ﻣﻨﻮﭼﻬﺮ ‏( 1385 ‏) ، ﻣﻘﺎﻻﺗﯽ ﺩﺭ ﺑﺎﺏ ﺷﻬﺮ ﻭ ﺷﻬﺮﺳﺎﺯﯼ، ﺍﻧﺘﺸﺎﺭﺍﺕ ﺩﺍﻧﺸﮕﺎﻩ ﺗﻬﺮﺍﻥ، ﭼﺎﭖ ﭘﻨﭽﻢ.