انتخاب نوع فضای سبز شهری

با سلام

شاید یکی از الزامات حفظ سلامت شهروندان ، توسعه و نگهداری مناسب فضای سبز درون شهری باشد و چیزی که شاید تاکنون از دید مدیران و برنامه ریزان شهری در ایران و به ویژه شهر تهران دور مانده است نوع گیاهان و پوشش سبزی است که در شهری مانند تهران کاشته می شود که جای تامل اساسی دارد.هم اکنون که در اوایل مهر ماه هستیم شاهد شیوع پدیده ای اسفبار در گوشه و کنار تهران هستیم که همانا پرواز میلیونها حشره در کنار فضای سبز شهری است که ناشی از آفت گیاهیست که متاسفانه نسبت به مهار آن نیز اقدام درخوری صورت نگرفته است.اگر با دقت به گذشت زمان از ابتدای سال تا انتهای آن در تهران بیندازیم متوجه می شویم که فضای سبز موجود اگر نگوییم نقش اساسی خود را در سلامت ندارند که حتما دارند، شهروندان و زحمتکشان نظافت شهری را با چه مشکلاتی مواجه می نمایند.چه بگوییم از انواع درختان توت در تهران که بیش از دو ماه در تهران نه تنها کام کسی را شیرین نمی کنند بلکه همیشه در حال له شدن زیر پای عابران هستند .یا سبزیها و گیاهانی که باعث تشدید آلرژی و حساسیت در افراد می گردند.از آفت ها ی گیاهی نگوییم که به علت عدم رسیدگی مناسب بلای جان شهروندان شده اند.از پوشش و کاشت درختانی بگوییم که عوامل برای آبرسانی به آن چه مشکلاتی که تحمل نمی کنند و چه دستگاههای آبیاری که به علت نقص ، عزیزان شهروند را سیراب مینمایند.براستی آیا نحوه مدیریت و برنامه ریزی و نوع پوشش گیاهی در شهر تهران علمی است و از متد خاصی پیروی می نماید.چگونه است که تناسب مناسبی در نوع پوشش گیاهی شهر تهران مشاهده نمی شود.انشا الله به زودی مباحث بیشتری در این خصوص خواهم داشت.

ترافیک تهران

با سلام

نتوانستم به راحتی از مصیبتی که از آغاز مهر در تهران شروع شده مطلبی ننویسم و به آن بی اعتنا باشم.یک هفته است که در تهران در ساعات آغازین و انتهای روز  غوغا کده ای به راه افتاده است و صدای وامصیبتای مسافران از درون قفسه سینه شان به خوبی قابل شنیدن است.واقعا باید پس از سالها و نمود واقعی این مشکل نتوانیم چاره ای نماییم و راه چاره ای بیندیشیم.

مشکل به خوبی آشکار است و هنوز هم پاسخی دریافت نمی شود.آیا براستی نمی توان برای این مشکل و معضل نقشه راهی کشید.آیا برنامه ریزان تاکنون نتوانسته اند برنامه ای برای این معضل بیندیشند.آیا ساختن پل ،روگذر و زیرگذر چاره کار است؟در زمانی که ما شاهد خودروهای تک سرنشین به تعداد بسیار زیاد هستیم و خودروهایی را در شهر مشاهده می نماییم که برای طی مسیر در کوه و کمر و نه برای جاده ساخته شده اندو هریک به اندازه سه خودرو فضا اشغال می نمایند جای فرهنگ سازی خالی نیست.

آیا براستی عدالت برای عابران پیاده در بزرگراههای تهران وجود دارد.آیا شهر تهران برای مسیر دوچرخه مناسب است یا پستی و بلندیهای تهران رمق از رکاب زن می رباید!!؟

موضوع فرهنگ سازی در کجای برنامه های ما گنجانده شده است.آیا علاقمندی در برنامه ریزان تنها پروژه های عمرانی است که هرکس از هر سطح سواد و دانش و تجربه از مزایای آن بهره مند می شود یا می شود به مسایل اجتماعی و فرهنگی در این وانفسا با تخصیص یک بودجه خوب و مناسب بهره برد.چه می شود که به جامعه متذکر شد که هر خانواده در تهران حداقل دارای یک خودرو است و جولان این وسایل نقلیه در این شهر با محدودیتهای مشخص چه آثار سویی بر ذهن و روان و سلامتی مردم تهران می گذارد و چرا از خودروهای عموممی استفاده نمی شود.

چرا یکی از اتوبانهای تهران را فقط برای خوردوهای عمومی در نظر نمی گیریم و مانند محدوده زوج و فرد و طرح ترافیک از ورود خودروهای شخصی جلوگیری به عمل نمی آید.چرا موضوع استفاده چند نفر از یک ماشین در تهران برنامه ریزی نمی شود که یک کار علمی است.موضوع برخورد با خودروهای تک سرنشین چه می شود.با عذرخواهی از خانمهای محترم چه بسایر استفاده از خودروها به صورت تک سرنشین در سطح شهر تهران همین خانمهای محترمه هستند که به شدت رو به افزایش هستند.آیا نباید به فکر راهکاری بود.

موضوع ساماندهی مشاغل در تهران چگونه است.منزل شخصی در یک سمت تهران و محل کار در سوی دیگر.اختصاص بودجه برای تغییر یکی از این دو  یا انتقال محل به دور از نقاط حساس شهری پیگیری شده است؟.نمی توان نقشه توزیع دفاتر شرکتها و ادارات دولتی به تعداد کارمندان با محل منازل ایشان تهیه شود و راهکارهای مناسب در این خصوص اتخاذ گردد.براستی به چه سمت حرکت خواهیم نمود و مدیریت شهری در دوره آغاز مسئولیت جدید به مدت چهار سال دیگر چه تمهیداتی در این خصوص خواهد داشت.؟؟؟